കീചെയ്ൻ🎻

ചോര💘

മോനേ ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ?

അതൊക്കെ പിന്നെ പറയാം... നീ വാ പോകാം. ക്ലാസ്സ്‌ ഇപ്പോ തുടങ്ങും.

പെട്ടന്നായിരുന്നു ഇലക്ട്രിക് ബെൽ മുഴങ്ങിയത്.

എല്ലാവരും നേരത്തെ തന്നെ വീട്ടിൽ എത്തിച്ചേരാൻ നിർബന്ധിതരായി.

ആകാശമാകെ കറുത്തിരുണ്ടിരിക്കുന്നു.

കറുപ്പ്...

ഇരുളിന്റെ നിറമാണ്...
അന്ധതയുടെ ലോകവും...
മരണത്തിന്റെ പ്രതീകവും...

ടാ ജിത്തൂ... സ്നേഹ ദേ പോകുന്നു.

തന്റെ ഉറ്റ ചങ്ങാതിമാരോടൊപ്പം നടന്നു നീങ്ങുകയായിരുന്നു സ്നേഹ. നേരത്തെ പോകാൻ കഴിയാത്തതിൽ ആര്യ നീരസം പ്രകടിപ്പിച്ചു.

ഫോണിൽ മറ്റാരോടോ സംഭാഷണത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു അമൃത.

മണികുട്ടിയാകട്ടെ തനിക്ക് ചുറ്റും എന്താണ് നടക്കുന്നത് പോലും അറിയാതെ മറ്റൊരു ലോകത്തിലും.

ബൈക്ക് സ്റ്റാൻഡിന്റെ അവിടെ നിന്നു കൊണ്ട് വീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു ജിത്തു.

താമസിയാതെ ജിത്തുവും അനുവും ശകടത്തിൽ യാത്രയായി.

ഗ്രൗണ്ടിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഗത്ത്‌ ; മഴ പെയ്യുമോ... ഇല്ലയോ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ അനുരാഗത്തിന്റെ ലോകത്തിൽ മുഴുകി നിൽക്കുന്ന കാമിനികളെയും കാണാം.

ഖ്നും ദേവന്റെ ക്രോധത്താൽ പ്രകൃതിയാകെ പേടിച്ചു വിരണ്ടു.

വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പ്രിയപ്പെട്ടവർ പ്രഹരിക്കുന്നത് പോലെ ;

മിന്നൽ പാളികൾ ഞങ്ങൾക്ക് മുകളിലൂടെ കടന്നു പോയി.

മൃദുലമാർന്ന സ്നേഹസ്പർശം പോലെ അകലെ നിന്നും വീശിയ തെക്കൻ കാറ്റ് എല്ലാവരിലും ഒരു കുളിർമ നൽകിക്കൊണ്ട്
ദൂരേക്ക് മാഞ്ഞു പോയി.

അപ്പോഴും ഞങ്ങൾ റോഡരികിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങുകയായിരുന്നു.

ക്ഷമ ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടാവാം മാനത്ത്‌ നിന്നും മുത്തു മാല നൂലറ്റു വീണത്.

ഭൂമിയിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങിയ പുതു മഴയ്ക്ക്
ചോരയുടെ നിറമായിരുന്നു.

ആർദ്രമാം സ്നേഹം തേടി ആകാശ മേഘങ്ങൾ യാത്രയായി...

ആ മഴയിൽ കുതിർന്ന് ഞാനും...

ദൂരങ്ങൾക്കിപ്പുറം...