1

എന്റെ നെറ്റിയിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ചാരം ഒരു ശാപം പോലെ തോന്നി, എന്റെ മരണത്തെയും ഉള്ളിൽ പതിയിരിക്കുന്ന ഇരുട്ടിനെയും കുറിച്ചുള്ള നിരന്തരമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ. പള്ളിയുടെ ഇടനാഴിയിൽ തണുപ്പിൽ കുതിർന്ന് ഞാൻ നിന്നു, പഴയ സ്തുതിഗീതങ്ങളുടെ നനഞ്ഞ ആവരണം പോലെ  പഴകിയ വായുവിന്റെ ഗന്ധം എന്നിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. ഫാദർ ഏലിയയുടെ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസ്സിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു: 

" നീ പൊടിയാണെന്ന് ഓർക്കുക, പൊടിയിലേക്ക് മടങ്ങും."

ഞാൻ ശാന്തമായ പ്രഭാത വായുവിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങിയപ്പോൾ , മരങ്ങൾ എന്റെ മേൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നതായി തോന്നി, അവയുടെ നഗ്നമായ ശാഖകൾ ആകാശത്തേക്ക് നീളുന്ന അസ്ഥികൂടങ്ങൾ പോലെയായിരുന്നു. എപ്പോഴും ആശ്വാസത്തിന്റെ സ്ഥലമായിരുന്ന കാട് ഇപ്പോൾ അടിച്ചമർത്തലായി തോന്നി, അതിന്റെ നിഴലുകൾ എനിക്ക് നേരിടാൻ കഴിയാത്ത രഹസ്യങ്ങൾ പോലെ മുഴച്ചു നിന്നു . ഞാൻ എന്റെ വേഗത വർദ്ധിപ്പിച്ചു, ഒരു തണ്ടിന്റെ നേർത്ത ഞരക്കങ്ങൾ പോലെ ശൂന്യതയുടെ മറവുകളിൽ ഒളിച്ചു വരുന്ന ഇലകളുടെ മർമരങ്ങൾ പോലെ ഓരോ നിമിഷവും എന്റെ ഹൃദയം മിടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു . കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് തന്നെ ദർശനങ്ങൾ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. ഞാൻ അവയെ ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. തലയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് ഒരു വാഴ്ത്തലപ്പ് പെട്ടെന്ന്  ആഴ്ന്നിറങ്ങിയത് പോലെ തോന്നി. മെല്ലെ മനസ്സിന്റെ അടരുകളിൽ ഒരു വാഗ്മയ ചിത്രം പോലെ അവ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ഇരുണ്ടതും വളച്ചൊടിച്ചതുമായ ചിത്രങ്ങൾ. ആ വാഗ്മയ ചിത്രങ്ങൾ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ ആക്രമിക്കുകയും ശ്വാസം മുട്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. ഞാൻ അവയെ വെറും ഉത്കണ്ഠയായി മായ്ച്ചുകളയാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴൊക്കെയും , അകാരണമായ ഭയം എന്നെ പിന്തുടർന്നു കൊണ്ടിരിന്നു. എന്റെ അസ്ഥികളിലേക്ക് നുഴഞ്ഞുകയറുന്ന ഒരു തണുത്ത ഭയം.