മാധുരി❤️

ദൈവം💛

ചുമരിൽ ചില്ലുകൂട്ടിൽ ഒരു നിഴൽചിത്രമുണ്ട്.
നോവുകൾ നിറക്കൂട്ടാൽ ചാലിച്ചെഴുതിയ ഛായാപടത്തിൽ കൈകൾ മെല്ലെ തൂവി.

പെയ്യാൻ പോകുന്ന കാർമേഘത്തെ പോലെ ഓർമകൾ വിങ്ങിനിൽക്കുന്നു.
അവൻ നിശബ്ദമായി കരഞ്ഞു.

ഉമ്മറക്കോലായിൽ ചെറിയൊരു നെടുവീർപ്പോടെ അനുഭവഹീനനായ ഒരു ദൈവമുണ്ടാകും.
പൂമുഖപ്പടിയിലെ ചാരുകസേരയിൽ ഉപവിഷ്ടനായ ദൈവത്തിന് സൂര്യനോടെന്നപോലെ കാന്തിയാണ്.

അച്ഛൻ... അവന്റെ കൈത്താങ്ങ്.

സ്തബ്ധനായ അവൻ നിറകണ്ണുകളോടെ അമ്മയെ നോക്കി.
ഒരുപാട്നാളില്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും ഒരായുസിന്റെ ഓർമകളാണ് ആ ദൈവം അമ്മയ്ക്ക് നൽകിയത്.

തേഞ്ഞുപഴകിയ അച്ഛന്റെ ഹവായ് ചെരുപ്പിൽ ജീവിതത്തിന്റെ കെട്ടുറപ്പും അവന്റെ പാതയിലെ പ്രകാശവുമായിരുന്നു.

നിരയൊത്ത പല്ലുകൾ മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി ലോകത്തിനു സമ്മാനിച്ചപ്പോൾ ; കൃത്യസമയത്ത്‌ പല്ലുകൾ പറിച്ചെടുത്ത്‌ പ്രാർത്ഥനയോടെ പുരപ്പുറത്തേക്ക് എറിയുമ്പോഴും ഉണങ്ങാത്ത മുറിവുപോലെ വേദനകൾ ആ മനസിനെ നോവിച്ചിരുന്നു.

അവന്റെ പുരികത്തിൽ, കഴുത്തിൽ, ചുണ്ടിൽ, നടത്തത്തിൽ, സംസാരത്തിൽ, ശബ്ദത്തിൽ അച്ഛൻ തന്റെ സാമ്യതകളെ അളന്നുനോക്കിയിരുന്നു.

അവനോട് ഒന്നും പറയാതെ " ഞാൻ നിന്നിൽ ജീവിക്കുന്നു " എന്നോർത്ത് മൗനമായി അമ്മയുടെ നേരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കും.

അച്ഛന്റെ ഓരോ ചിരിയുടെയും അർത്ഥം അമ്മയേക്കാൾ നന്നായി അറിയാവുന്ന ആരുണ്ട് ? അമ്മയും തിരിച്ചു പുഞ്ചിരിക്കും.

അച്ഛൻ വലിയൊരു കാലയളവാണ് ; അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ച ഒരു കാലയളവ്.