കീചെയ്ൻ🎻

മൗനം💙

"ടാ... വരുന്നില്ലേ... ? മഴ തോർന്നു. "

അവൻ മറ്റേതോ ലോകത്തായിരുന്നു. ഒരു പ്രതിമപോലെ സ്ഥായിയായി നിന്നു. അവന്റെ ചുവടുകൾ ആ ഒരുവളിലേക്കായി. 

"ടാ... നീയിത് ഏത് ലോകത്താ... ? "

"അളിയാ എനിക്കവളോടൊന്ന് സംസാരിക്കണം. "

ഞങ്ങൾ പരസ്പരം അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നോക്കി. മനസ്സിന്റെ വന്യതയിലെന്തോ അണയാതെ കത്തുന്നുണ്ടാകാം. ഹൃദയത്തിന്റെ പടിപ്പുരയിൽ മൗനത്തിന്റെ കരിമ്പടം മൂടിനിൽക്കുകയാണ്. 

ഈ മൗനം അവനെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. അവന്റ അധരം അവളോടൊന്ന് ഉരിയാടാൻ വെമ്പൽകൊള്ളുന്നു. 

അവളിലേക്കുള്ള പരകായപ്രവേശത്തിന്റെ ആദ്യചുവട് വെപ്പുകൾ അവനെക്കാൾ അറിയാവുന്നത് പെയ്തൊഴിഞ്ഞ കുളിർമഴയ്ക്കാവാം. മഴ അടക്കി ചിരിച്ചപോലെ തോന്നി. 

അവളുടെ നീണ്ട കാർക്കൂന്തൽ കണ്ണിലേക്ക്‌ ഇറങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുടിയിഴകളെ പതിയെ വകഞ്ഞ് മാറ്റുന്ന സുന്ദരമായ വിരലുകൾ. 

മാലാഖക്കൂട്ടങ്ങൾ അവൾക്ക് ചുറ്റും ചിറകടിച്ചുയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളിൽ ഒരു ദൈവീക ചൈതന്യം ശോഭിച്ചിരുന്നു. 

ഒരു നായകനെപ്പോലെ അവൻ അവളിലേക്ക് അടുത്ത് കൊണ്ടിരുന്നു. അവളിലേക്കുള്ള ദൂരം കുറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിന്നു. അന്നനാളത്തിലൂടെ ഉമിനീർ പതിയെ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. 

എന്താവും അവൻ അവളോട് പറയുക. ഞങ്ങളാകെ പരിഭ്രമിച്ച് നിന്നു. ആ അജ്ഞാതസുന്ദരി... 

തുടരും...