കീചെയ്ൻ🎻

മഴ🖤

മെയിൻ എൻട്രൻസ് കടന്ന് വന്നപ്പോഴാണ് ആ കാഴ്ച എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. 

പിടക്കോഴികളുടെ ഇടയിൽ മുട്ടയിടാൻ കയറിയ ഒരു വിരുതനെന്ന് ഒറ്റവാക്കിൽ പറയാം. അതെ ഒനൈസ്‌. 

ആഫ്രിക്കൻ മരുഭൂമിൽ അനാഥനായ ഒരു ഒട്ടകപക്ഷിയെപ്പോലെ അവനിടയ്ക്കിടെ തലയുയർത്തി നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

കോളേജിന്റെ ചത്വരങ്ങളിൽ ഒരു പുതുമ പോലെ. കൽഭിത്തികളിൽ കാല്പനികതയുടെ ഒരു തന്മയീഭാവം നിഴലിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

പടിക്കെട്ടുകൾ കയറിയതും ചൂളം വിളിയുമായി അകലെനിന്നെവിടെയോ ഒരു ചെല്ലക്കാറ്റ് എല്ലാവരേയും തെല്ലൊന്ന് തലോടിപ്പോയി. 

വാനിൽ മീവൽപക്ഷികൾ പാറിപ്പറക്കുന്നത് ഞങ്ങളങ്ങനെ നോക്കിനിന്നു. കാർമേഘങ്ങൾക്ക് കനപ്പ് കൂടിവരുന്നുണ്ട്. 

അപ്പോഴേക്കും വരാന്തയിൽ സ്ഥാനം പിടിക്കാതെ മറ്റൊരു മാർഗ്ഗമില്ലായിരുന്നു. ആകാശം ഭൂമിയിലേക്കയച്ച പ്രണയസന്ദേശം അവിടാകെ പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

മണ്ണിൻ പുതുമണം സ്പന്ദമാപിനികളെപ്പോലെ പലരിലും പടർന്നു കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

വരാന്തയുടെ ഒരറ്റത്ത് മാലാഖക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ അകപ്പെട്ട ഒരജ്ഞാത സുന്ദരി. 

അവന്റെ മിഴികൾ ഇടയ്ക്കിടെ അവിടേക്ക് പായുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

അവളുടെ കരങ്ങൾ മഴത്തുള്ളികളെ പ്രണയിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണിൻ കുറുമ്പുകൾ മായവികൽപംപ്പോലെ. 

കാൽപാദങ്ങളിൽ കൊലുസിന്റ ഈണം. 

ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ അവളുടെ നോട്ടം അവനിലേക്ക് പതിച്ചു. ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ പറയാതെ തമ്മിൽ കഥപറഞ്ഞു. 

അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം അവന്റെയുള്ളിൽ ഒരുമായിക ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു. 

ചിതറിത്തെറിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികളിലൊക്കെയും അവളുടെയുള്ളിലെ മന്ദസ്‌മൃത സൗരൂപത്തെ അവൻ തേടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

ടാ... വരുന്നില്ലേ... ? മഴ തോർന്നു. 

തുടരും...