background

 അഭയാർത്ഥി

പുറത്ത് ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ട് മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്. കനപ്പ് നിറഞ്ഞ വാതക പിണ്ഡങ്ങൾ തമ്മിൽ പിണർന്നപ്പോൾ ആകാശവിതാനിയിൽ ചിത്രപ്പണികൾ പൊടുന്നനെ ദൃശ്യമാവുകയും അദൃശ്യമാവുകയും ചെയ്തു. ഒരു കുഞ്ഞൻ ശീതക്കാറ്റ് എന്നെ തെല്ലൊന്ന് തലോടിപ്പോയി. വൃക്ഷത്തലപ്പുകൾ മന്ത്രിച്ചപ്പോൾ ഇലകളിൽ കൂടുകൂട്ടിയ മഴത്തുള്ളികൾ പിടിവിട്ട് താഴേക്ക് പതിച്ചു.

കുതിർന്നലിഞ്ഞ ചെമ്മണ്ണിൽ നെട്ടറ്റ് വീണ പ്ലാവിലകൾ യുദ്ധഭൂമിയിലെ അവശേഷിപ്പുകളായി. ഇരുട്ട് കൂടി വരുകയായിരുന്നു. മഴ മേഘങ്ങൾ കസർത്ത്‌ കഴിഞ്ഞ് വിദൂരതയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി. വീട്ടുപടിക്കലിരുന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് മിഴികൾ പായിച്ചപ്പോൾ കണ്ണുകളിൽ തിളക്കം കൂടി വന്നു.

ഉറവ പൊട്ടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഉപ്പുചാലിലൂടെ പതിയെ അവളും അരിച്ചിറങ്ങി. അന്ന് അങ്ങനെയൊക്കെ അരങ്ങേറുമെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷേ അതൊരു വീഴ്ചയായിരുന്നു
വലിയൊരു വീഴ്ച. നാവിന് പറ്റിയ വീഴ്ചയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ആർക്കാണ് കഴിയുക ? വീണ്ടുവിചാരമില്ലാതെ ഓരോന്ന് പറയുമ്പോൾ നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവർക്ക് നമ്മളോടുള്ള സ്നേഹം കുറഞ്ഞെന്ന് വരാം.
മറക്കാനുള്ളത് ഓർമ്മിക്കുന്ന മനുഷ്യരുള്ളിടത്തോളം കാലം ഭൂമിയിൽ ദുഃഖം അവനെ വലംവെച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും. യഥാർഥത്തിൽ നമ്മളൊക്കെ അഭയാർത്ഥികളാണ് സ്നേഹത്തിന്റെ അഭയാർത്ഥികൾ.

ചിരിയുടെ പ്രത്യാക്രമണമുണ്ടാകുമ്പോൾ വേദനകളെ ഞാൻ പടംപൊഴിച്ചു കളയാറുമുണ്ട്. ജീവനുള്ള മനുഷ്യന്റെ സംസ്കാരം പലപ്പോഴായി ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു. ഒറ്റപ്പെടുത്തുമ്പോൾ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് കുത്തിനോവിക്കുമ്പോൾ അങ്ങനെ അങ്ങനെ... സ്വയം മനസ്സിലാക്കുവാനും തിരിച്ചറിവ് നേടാനും ഒറ്റപ്പെടൽ ഒരൊറ്റമൂലി തന്നെയാണ്. ഇന്നിപ്പോൾ ഞാനും...