background

 മുഖം 🖤

ഒരു ജനലിനപ്പുറത്തിരുന്നു കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് മിഴികൾ പായിച്ചപ്പോൾ, ജീവിതം പകൽ വെളിച്ചം പോലെ പൊലിഞ്ഞു പോകുന്നതായി തോന്നി. രാവിലെ മുഖപുസ്തകത്തിൽ അറിയിപ്പ് വന്നപ്പോൾ തുടങ്ങിയ ക്ലാന്തചിന്തകളാണ്. ഒരു നിമിഷത്തെ ഒരുമയുടെ ഓർമ്മയെ വീണ്ടും കാണുവാൻ ഇടയായതാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചിന്തിക്കാൻ കാരണം.

ആർക്കും പിടിതരാതെ എത്ര വേഗത്തിലാണ് സമയം പിന്നിലേക്ക് ഓടി മറയുന്നത്. ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് ഇനിയൊരു തിരിച്ചു പോക്ക് സാധ്യമല്ലെന്ന് എത്ര വേദനയോടെയാണ് ഉൾക്കൊള്ളുന്നത്. ആഹ്ലാദിച്ച നിമിഷങ്ങൾ വീണ്ടും കൊതിപ്പിക്കുന്നു, അഭിരമിപ്പിക്കുന്നു, ഒടുവിൽ കൈകൾ വീശി മറ്റൊരിടത്തേക്ക് മറയുന്നു.

മനുഷ്യ ജീവിതം രണഭൂമിയിൽ കൂടിയുള്ള ഒരു യാത്രയാണ്, മുറിവുകൾ ചുവപ്പായി പ്രകാശിക്കുമ്പോൾ, തെറ്റുകളും കുറ്റബോധവും ഇനിയും സംഭവിക്കാം എന്ന വ്യഗ്രതയിൽ മഞ്ഞയായി പ്രകാശിക്കുന്നു. എല്ലാവരും ഗ്രീൻ സിഗ്നൽ തേടിയുള്ള യാത്രയിലാണ്. ചിരിയും സന്തോഷവും ഒരു പച്ചത്തുരുത്തിൽ പുത്തഞ്ഞു കിടക്കുന്നിടത്തോളം കാലം, ചുവപ്പും മഞ്ഞയും അതി ശക്തിയായി പ്രകാശിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും.

ജീവിതത്തിന്റെ ക്രോസ്സ് റോഡുകളിൽ അവിചാരിതമായി കണ്ട് മുട്ടുന്ന ചില മനുഷ്യരുണ്ട്. അത് വരെ ആരോചകമായി പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കഥാഗതിയെ അപ്പാടെ മാറ്റുന്ന ചിലർ. ഗസ്റ്റ്‌ റോളിൽ വന്ന് മായക്കാഴ്ചകൾ സമ്മാനിക്കുന്ന അവരെ പിന്നീട് കാണണമെന്നില്ല.

ശരിക്കും നമുക്ക് നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു പോകുന്നത് അവരുടെ സ്നേഹം മാത്രമല്ല ഒരു കാലഘട്ടം കൂടിയാണ്.