4

അദ്ധ്യായം 4: ഔണ്‍ഡി വ്യാഴാഴ്ച

 ഫാദർ ഏലിയാ രംഗം പുനരാവിഷ്‌കരിച്ചപ്പോൾ പള്ളിയിലെ അന്ത്യ അത്താഴ ടാബ്ലോ സജീവമായി തോന്നി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം നാഭിയിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നുഴഞ്ഞുകയറിയ എല്ലാ സംശയങ്ങളും ഭയങ്ങളും എന്നെ ബലഹീനനാക്കി. ക്രിസ്തുവിനെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുന്ന യൂദാസിനെപ്പോലെ ഞാൻ പീഠത്തിൽ ഇരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിന്റെയും രക്തത്തിന്റെയും പ്രതീകങ്ങളായ അപ്പവും വീഞ്ഞും, ചുറ്റും മൂടുന്ന ഇരുട്ടിന്റെ മുന്നിൽ അർത്ഥശൂന്യമായ, ശൂന്യമായ ആചാരങ്ങൾ പോലെ തോന്നി. ശുശ്രൂഷ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ നിന്നിരുന്നയിടം  മാറുന്നത് പോലെ എനിക്ക് അസ്വസ്ഥത തോന്നി. കാട് എന്നെ വിളിക്കുന്നതായി തോന്നി, അതിന്റെ നിഴലുകൾ കാറ്റിൽ രഹസ്യങ്ങൾ മന്ത്രിക്കുന്നു. ഇരുട്ടിനെ നേരിട്ട് നേരിടണമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു, പക്ഷേ ഭയം ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു.