background

യാത്രയാണ്...

ശരീരം നന്നേ നിദ്രപൂണ്ട ഏതോ വേളയിലാണ് ഞാനാ ദേഹം വീട്ടിറങ്ങിയത്. വേദനിപ്പിച്ചില്ല, ഇരുപത് വർഷക്കാലം പാർക്കുവനിടം നൽകിയ ശരീരത്തോടുള്ള അതിയായ കടപ്പാട്.

ഇതൊന്നുമറിയാതെ ഒരു ചുമരിനപ്പുറമുള്ളവർ നിദ്രയുടെ ആലസ്യത്തിലാണ്.

ഒരു പ്രേതക്കൊമ്പിലേക്കാണ് എന്റെ യാത്ര. നെടിലാൻ ഉറക്കെ ആക്രോഷിക്കുന്നുണ്ട്. ഇരുട്ടിന് മുകളിൽ ചുവപ്പ് പടരാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മിന്നാമിന്നികൾ എത്തുന്ന ശിഖരങ്ങളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് ചുടുനിണം ചീന്തി വിവസ്ത്രയാക്കപ്പെട്ട ഒരു മാലാഖയെയാണ്. മിഴികൾ കൂമ്പിയടഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നെറ്റിയിലേക്ക് അലക്ഷ്യമായി വീണ് കിടക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ.

ഞാനുറക്കെ അവൾക്കുനേരെ നിലവിളിച്ചു. അവളുണർന്നില്ല. വായുവിലിങ്ങനെ പരക്കെ ഒഴുകി നടക്കുന്ന കാര്യം ഞാൻ വിസ്മരിച്ചു.

മനസ്സ് പൊള്ളുന്നു... പതറുന്നു. പക്ഷേ എനിക്കാ മാലാഖയോട് മിണ്ടുവാനാകുന്നില്ല. തണുത്ത് മരവിച്ച് അചഞ്ചലാനായി കിടക്കുന്ന ദേഹിയിലേക്ക് ഇനിയൊരു മടക്കയാത്രയുമില്ല.

മാലാഖയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിസ്സഹായതയുടെ വേലിയേറ്റം. വിശാദമായ ഒരു പുഞ്ചിരി ഞാനവൾക്കായി നേർന്നു.