background

ഒറ്റക്കായവർ... 

കുറച്ചു ദിവസമായി ഞാൻ അയാളുടെ ഒപ്പമാണ്. ഒറ്റമുറി വീടാണ്. തനിച്ചാണ് താമസം. സഹകരബാങ്കിൽ ക്ലർക്ക് ആയി ജോലി ചെയ്തു പോരുന്നു. ദിവസമിത്രയായിട്ടും ഞങ്ങളൊന്ന് പരിചയപ്പെട്ടു കൂടിയില്ല. അതാണ്‌ തമാശ ! ഞാൻ മരിച്ചിട്ട് ഇന്നേക്ക് മൂന്ന് ദിവസമായി. കുടുംബക്കാരൊക്കെ കർമ്മമെന്ന പേരിൽ നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ എന്തൊക്കെയോ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് റോഡിലൂടെ തലകുമ്പിട്ട് നടന്നു പോകുന്ന ഈ മനുഷ്യനെ കണ്ടത്.

എന്ത് കൊണ്ടോ അയാളുടെ പിറകെ പോകാൻ തോന്നി. അയാൾക്ക് ചുറ്റും എപ്പോഴും നിശബ്ദതയാണ്. നിർവികാരത. ഈ മനുഷ്യൻ സംസാരിക്കാറില്ലേ ? ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു. അതോ ഇനി ഊമയാണോ ? ഞാൻ വ്യാകുലപ്പെട്ടു.

ഒരു ദിവസം അയാളോടൊപ്പം ഞാനും ബാങ്കിലേക്ക് പോയി. അവിടുത്തെ മുതിർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥൻ അയാളെ ശകാരിക്കുന്നതാണ് ഞാൻ കണ്ടത്. തിരിച്ചു മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ അയാൾ തന്റെ ചെയറിലേക്ക് പോയി ഇരുന്നു.
എന്താവും അവിടെ സംഭവിച്ചത് ? ഇയാളിത് എന്ത് മനുഷ്യനാ തിരിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. എനിക്ക് അരിശം വന്നു, പിന്നെ നിരാശയും.

വൈകുന്നേരം അയാൾ തനിച്ചു നടന്നു പോകുന്നത് കണ്ടു. എന്തോ ആലോചനയിലായിരുന്നു. ഈ മനുഷ്യന് സുഹൃത്തുക്കൾ ഒന്നും തന്നെയില്ലേ ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇയാൾ ശെരിക്കും ദരിദ്രനാണ്. മനസ്സ് തുറന്നു സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നാൽ, അത് ഏതൊരു മനുഷ്യനായാലും ഭ്രാന്ത് പിടിക്കില്ലേ ?

രാത്രിയടുത്തപ്പോൾ ഞാൻ അയാളെ കാണാൻ ചെന്നു. കത്ത് എഴുതുകയാണ്. കത്തെഴുതാൻ മാത്രം അയാൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരൊക്കെയുണ്ടോ ? കണ്ണ് നിറയുന്നത് കണ്ടു. പാവം.
എനിക്കായാളെ ആലിംഗനം ചെയ്യാൻ തോന്നി.

മനസ്സിലെ ഭാരം ഒന്നിറക്കി വെക്കാൻ കഴിയാത്ത, കേട്ടിരിക്കാൻ ആരുമില്ലാത്ത ആ ഒരു അവസ്ഥ, ഹോ അത് കുറച്ചു ഭീകരമാണ്. അവരൊക്കെ തന്നെയാണ് ഭൂമിയിലെ നിസ്സഹായർ.