background

 മഞ്ഞു തുള്ളി 🖤

സ്നേഹത്തിന്റെ പാദമുദ്രകളെ അലകൾ മായ്ക്കാതെ ചിപ്പിക്കുള്ളിൽ കാത്ത് സൂക്ഷിക്കുന്നത് എന്ത് കൊണ്ടാവും ?
തീർച്ചയായും സ്നേഹം പുനരർപ്പിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു സംഗതിയാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് തന്നെയാകണം.
അല്ലെങ്കിൽ ക്ലാവ് പിടിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.

നമുക്കൊക്കെ സ്നേഹത്തിന്റെ അഞ്ചലോട്ടക്കാരനാകുവാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്നാണ്. പ്രിയ സുഹൃത്തുമായുള്ള കൊച്ചുവർത്തമാനങ്ങൾക്കിടയിൽ കേൾക്കാനിടയായ ആ സ്നേഹാനുഭവത്തെ ഞാൻ ഓർത്തെടുക്കുകയാണ്.

"ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോകുന്ന എത്രയോ മനുഷ്യർ നമുക്ക് ചുറ്റുമുണ്ട്. ആ മനുഷ്യരൊക്കെ എത്ര നിസ്സഹായരാണ്. കോഫി ഹൗസിന് മുന്നിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് ചുറ്റുപാടും കണ്ണോടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അമ്മൂമ്മ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത് സ്നേഹത്താൽ നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയാകാം. ആ അമ്മൂമ്മയുടെ ഉള്ളറിയാൻ കഴിഞ്ഞത് കൊണ്ടാവാം സ്നേഹം നിറച്ചൊരു പൊതി കൈക്കുളിലേക്ക് വയ്ക്കുവാൻ സുഹൃത്തിനായതും. അമ്മൂമ്മ ഒരു സ്നേഹ ഭിക്ഷുവായിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹമൊക്കെ കടന്ന് വരുന്നത് ചിലപ്പോൾ ഈ വഴിയാകണം.

പുറം ചട്ടയിലല്ല ; ആന്തരിക പരിണാമമാണ് പ്രധാനം. ചെറിയ കൗതുകങ്ങളിൽ പെട്ട് പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ സ്നേഹാനുഭവങ്ങളുടെ കാഴ്ചയിൽ നിന്നും തെല്ലു നേരത്തേക്ക് നമ്മൾ പുറന്തള്ളപ്പെടുമ്പോൾ നമ്മളറിയുന്നില്ല ഇന്നോളം" കൂടെ " ഉണ്ടായിരുന്ന "കൂട്ടിനെ "യാണ് വിസ്‌മൃതിയുടെ കയത്തിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞതെന്ന്.

ദുഃഖ മുഖത്തു നിന്നു ഉയർത്തെഴുന്നേൽക്കാൻ കാരണമാകുന്നതും ഭൂമിയിലെ നനവുള്ള ഈ സ്നേഹം തന്നെയാകണം. മനുഷ്യന് കരയാൻ സാധിക്കില്ലാരുന്നുവെങ്കിൽ ? സങ്കടം കൊണ്ട് ഉറഞ്ഞു പോയ ഒരു പ്രതിമ പോലെ ജീവിതം ജീവിച്ചവസാനിപ്പിക്കുമായിരുന്നേനെ ഈ മനുഷ്യരൊക്കെ.

നമ്മളൊക്കെ എപ്പോഴാണ് നിസ്വാർത്ഥമായ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ തോൽക്കാൻ പഠിക്കുന്നത് ? മനുഷ്യരൊക്കെ തേടിയലയുന്ന നിഗൂഢത നിസ്വാർത്ഥമായ സ്നേഹം തന്നെയാകണം. നമുക്കൊക്കെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ദുഃഖംങ്ങളുടെ ചെതുംമ്പലുകൾ മായ്ച്ചു കളയാൻ കഴിയുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ മഞ്ഞു തുള്ളിയാകാൻ ദൈവമവിടുന്നു അനുഗ്രഹിക്കുമാറാകട്ടെ,

ആമേൻ