3

അദ്ധ്യായം 3:

 ഈന്തപ്പന 

കുരുത്തോലകൾ ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ അസ്ഥികൂട കൈകൾ പോലെ ഇളകി, സഭ സ്തുതിഗീതങ്ങൾ ആലപിക്കുമ്പോൾ അവയുടെ ഇലകൾ മൃദുവായി ഞരങ്ങി . ഞാൻ ഒരു കുരുത്തോല പിടിച്ചു, അതിന്റെ അരികുകൾ വരണ്ടതും പൊട്ടുന്നതുമായി, ഒരു ഭയാനകമായ നാടകത്തിലെ ഒരു താങ്ങുപോലെ തോന്നി. ആചാരം പൊള്ളയായി തോന്നി, വിജയത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും പ്രതീകങ്ങൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വ്യാജമായി മുഴങ്ങുന്നു. എന്റെ ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ മുഖത്തേക്ക്  നോക്കിയപ്പോൾ, അതേ ശൂന്യത എന്നിലേക്ക് പ്രതിഫലിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ഞങ്ങൾ ചലനങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുകയായിരുന്നു, പക്ഷേ അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. എനിക്ക് ചുറ്റും അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഇരുട്ട് പള്ളിയിലേക്ക് നുഴഞ്ഞുകയറുന്നതായി തോന്നി, ഏറ്റവും പവിത്രമായ ആചാരങ്ങളെപ്പോലും കളങ്കപ്പെടുത്തി. ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് ശേഷം, ഫാദർ ഏലിയ ഗൗരവമുള്ള കണ്ണുകളോടെ എന്നെ സമീപിച്ചു. 

"എമിലിയ, നീ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരുപക്ഷേ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു സമീപനത്തിനുള്ള സമയമായിരിക്കാം. എന്നോടൊപ്പം വരൂ."

 കാട്ടിലെ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്തേക്ക് അദ്ദേഹം എന്നെ നയിച്ചു, അവിടെ മരങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ മുകളിൽ ഉയർന്നുനിന്നു, ശാഖകൾ അശുഭകരമായി പൊട്ടി. 

"എന്നോടൊപ്പം പ്രാർത്ഥിക്കൂ," 

അദ്ദേഹം താഴ്ന്നതും അടിയന്തിരവുമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

 "ഈ ഇരുട്ടിലൂടെ നമ്മെ നയിക്കാൻ ദൈവത്തോട് അപേക്ഷിക്കൂ."

 ഞങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, കാട് ഇരുണ്ടു വരുന്നതായി തോന്നി, നിഴലുകൾ കൂടുതൽ ഇരുണ്ടു വരുന്നതായി തോന്നി. ഞങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു സാന്നിധ്യം, ഞങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകളെ പരിഹസിക്കുന്ന ഒരു ദുഷ്ടശക്തി എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.