എഴുത്താണി✒️

എമിലിയയുടെ പശ്ചാത്തലം  എമിലിയ ഒരു  കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസ പാരമ്പര്യ കുടുംബത്തിലാണ് വളർന്നത്, അവിടെ വിശ്വാസം എന്നത് അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു കേന്ദ്ര ഭാഗമായിരുന്നു. അവളുടെ മാതാപിതാക്കൾ   സഭയുടെ  വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളിൽ  കർശനമായി ഉറച്ചുനിന്നിരുന്നു, ശക്തമായ ധാർമ്മികതയിലും കടമയിലും അവൾ വളർന്നു. എന്നിരുന്നാലും, അവൾ വളരുന്തോറും, എമിലിയ സഭയുടെ കർശനമായ നിയമങ്ങളെയും സിദ്ധാന്തങ്ങളെയും ചോദ്യം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. തന്നിൽ അർപ്പിക്കപ്പെട്ട പ്രതീക്ഷകളിൽ അവൾ തളർന്നുപോയി, തന്റെ വിശ്വാസവുമായി കൂടുതൽ വ്യക്തിപരമായ ബന്ധം അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു.  ഫാദർ എലിജായുടെ പശ്ചാത്തലം  ഫാദർ എലിജാ ആഴമായ ഭക്തിയും പ്രശ്‌നഭരിതമായ ഭൂതകാലവുമുള്ള ഒരു സങ്കീർണ്ണ വ്യക്തിയായിരുന്നു. വിശ്വാസം ആശ്വാസത്തിന്റെയും ശക്തിയുടെയും ഉറവിടമായിരുന്ന ഒരു എളിമയുള്ള കുടുംബത്തിലാണ് അദ്ദേഹം വളർന്നത്. എന്നിരുന്നാലും, അദ്ദേഹം ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോൾ ഒരു ദാരുണമായ അപകടത്തിൽ മാതാപിതാക്കൾ കൊല്ലപ്പെട്ടു, പിന്തുണയ്‌ക്കായി സഭയെ ആശ്രയിക്കാൻ അദ്ദേഹം നിർബന്ധിതനായി. അദ്ദേഹം വളരുന്തോറും, ഫാദർ എലിജാ തന്റെ വിശ്വാസത്താൽ കൂടുതൽ കൂടുതൽ വിഴുങ്ങി. ...

അദ്ധ്യായം 6: ഈസ്റ്റർ O  സഭ "അവൻ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു!" എന്ന് പാടിയപ്പോൾ സഭ സന്തോഷകരമായ ആഘോഷത്തിൽ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു, പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്താൽ പിന്നോട്ട് തള്ളപ്പെട്ടു. പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു തിളക്കം എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു, ഒരുപക്ഷേ, ഒരുപക്ഷേ, എനിക്ക് മോചനം കണ്ടെത്താൻ കഴിയുമെന്ന ഒരു തോന്നൽ. പക്ഷേ, എന്റെ സഹ ആരാധകരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, അതേ ശൂന്യതയും അതേ ഭയവും ഞാൻ കണ്ടു. നമ്മളെല്ലാവരും കൂടുതലായി എന്തോ ഒന്ന് തിരയുകയായിരുന്നു, നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ശൂന്യത നികത്തുന്ന ഒന്ന്. യാത്ര എത്ര ഇരുണ്ടതായി തോന്നിയാലും, ഞാൻ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കണമെന്നും മുന്നോട്ട് കുതിക്കണമെന്നും എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. ഞാൻ പള്ളി വിട്ടപ്പോൾ, കാട് കൂടുതൽ ശാന്തമായി തോന്നി, നിഴലുകൾ ഭയാനകമല്ലായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, ഒരുപക്ഷേ, ഈസ്റ്ററിന്റെ വെളിച്ചം എന്നെ ഇരുട്ടിലൂടെ നയിച്ചേക്കാം.

അദ്ധ്യായം 5: ദുഃഖവെള്ളി ബലിപീഠത്തിനു മുകളിലുള്ള കുരിശുരൂപം ജീവനേക്കാൾ വലുതായി തോന്നി, ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരം വേദനയിൽ വളഞ്ഞു. യാഗത്തെക്കുറിച്ചും ദൈവപുത്രന്റെ മേൽ ചുമത്തുന്ന പാപഭാരത്തെക്കുറിച്ചും പറയുമ്പോൾ പിതാവ് ഏലിയയുടെ വാക്കുകളിൽ ദുഃഖം നിറഞ്ഞു. എന്റെ സ്വന്തം പാപങ്ങളുടെ ഭാരവും, എന്റെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ടും, എന്നെ വീണ്ടെടുക്കപ്പെടില്ല എന്ന ഭയവും എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഞാൻ കുരിശുരൂപത്തിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങൾ അശുദ്ധമാക്കപ്പെട്ടു, കുരിശ് മലിനമാക്കപ്പെട്ടു, ഐക്കണുകൾ തകർന്നു. ആ ദർശനം എന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഒരു വാഴ്ത്തലപ്പ്  പോലെ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. അത് എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. എന്റെ ഉള്ളിലെ വെളിച്ചത്തെയും ഇരുട്ടിനെയും അനുരഞ്ജിപ്പിക്കാൻ ഒരു വഴി കണ്ടെത്തണമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു, പക്ഷേ മുന്നോട്ടുള്ള പാത വഞ്ചനാപരമായി തോന്നി. അദ്ധ്യായം 6: ഈസ്റ്റർ O സഭ "അവൻ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു!" എന്ന് പാടിയപ്പോൾ സഭ സന്തോഷകരമായ ആഘോഷത്തിൽ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു, പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്താൽ പിന്നോട്ട് തള്ളപ്പെട്ടു. പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു തിളക്കം എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു, ഒരുപക്ഷേ, ഒരുപക്ഷേ, എനിക്ക്...

അദ്ധ്യായം 4: ഔണ്‍ഡി വ്യാഴാഴ്ച  ഫാദർ ഏലിയാ രംഗം പുനരാവിഷ്‌കരിച്ചപ്പോൾ പള്ളിയിലെ അന്ത്യ അത്താഴ ടാബ്ലോ സജീവമായി തോന്നി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം നാഭിയിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നുഴഞ്ഞുകയറിയ എല്ലാ സംശയങ്ങളും ഭയങ്ങളും എന്നെ ബലഹീനനാക്കി. ക്രിസ്തുവിനെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുന്ന യൂദാസിനെപ്പോലെ ഞാൻ പീഠത്തിൽ ഇരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിന്റെയും രക്തത്തിന്റെയും പ്രതീകങ്ങളായ അപ്പവും വീഞ്ഞും, ചുറ്റും മൂടുന്ന ഇരുട്ടിന്റെ മുന്നിൽ അർത്ഥശൂന്യമായ, ശൂന്യമായ ആചാരങ്ങൾ പോലെ തോന്നി. ശുശ്രൂഷ അവസാനിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ നിന്നിരുന്നയിടം  മാറുന്നത് പോലെ എനിക്ക് അസ്വസ്ഥത തോന്നി. കാട് എന്നെ വിളിക്കുന്നതായി തോന്നി, അതിന്റെ നിഴലുകൾ കാറ്റിൽ രഹസ്യങ്ങൾ മന്ത്രിക്കുന്നു. ഇരുട്ടിനെ നേരിട്ട് നേരിടണമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു, പക്ഷേ ഭയം ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു.

അദ്ധ്യായം 3:  ഈന്തപ്പന  കുരുത്തോലകൾ ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ അസ്ഥികൂട കൈകൾ പോലെ ഇളകി, സഭ സ്തുതിഗീതങ്ങൾ ആലപിക്കുമ്പോൾ അവയുടെ ഇലകൾ മൃദുവായി ഞരങ്ങി . ഞാൻ ഒരു കുരുത്തോല പിടിച്ചു, അതിന്റെ അരികുകൾ വരണ്ടതും പൊട്ടുന്നതുമായി, ഒരു ഭയാനകമായ നാടകത്തിലെ ഒരു താങ്ങുപോലെ തോന്നി. ആചാരം പൊള്ളയായി തോന്നി, വിജയത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും പ്രതീകങ്ങൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വ്യാജമായി മുഴങ്ങുന്നു. എന്റെ ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ മുഖത്തേക്ക്  നോക്കിയപ്പോൾ, അതേ ശൂന്യത എന്നിലേക്ക് പ്രതിഫലിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ഞങ്ങൾ ചലനങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുകയായിരുന്നു, പക്ഷേ അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. എനിക്ക് ചുറ്റും അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഇരുട്ട് പള്ളിയിലേക്ക് നുഴഞ്ഞുകയറുന്നതായി തോന്നി, ഏറ്റവും പവിത്രമായ ആചാരങ്ങളെപ്പോലും കളങ്കപ്പെടുത്തി. ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് ശേഷം, ഫാദർ ഏലിയ ഗൗരവമുള്ള കണ്ണുകളോടെ എന്നെ സമീപിച്ചു.  "എമിലിയ, നീ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരുപക്ഷേ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു സമീപനത്തിനുള്ള സമയമായിരിക്കാം. എന്നോടൊപ്പം വരൂ."  കാട്ടിലെ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്തേക്ക് അദ്ദേഹം എന്നെ നയിച്ചു, അവിടെ മരങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ മുകളിൽ ഉയർന്നുനിന്നു, ശാഖകൾ...

അദ്ധ്യായം 2:  ഫാദർ ഏലിയയുടെ ഓഫീസ് ധാരാളം ഇടനാഴികളും ചെറിയ കുടുസ്മുറികളും ചേർന്ന സങ്കീർണ്ണമായൊരു വ്യൂഹം പോലെ തോന്നി.  മിന്നുന്ന മെഴുകുതിരികളുടെ പ്രഭാവാലയങ്ങൾ ഇടനാഴികളുടെ വിടവുകളിൽ  അങ്ങിങ്ങായി  ചിതറിതെറിച്ചു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്ന പൊടിപടലങ്ങളെ ദൃശ്യമാക്കി. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന് എതിർവശത്ത് ഇരുന്നു, എന്റെ നെറ്റിയിലെ ചാരം ഇപ്പോഴും നോമ്പുകാലത്തിന്റെ ഒരു വ്യക്തമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായിരുന്നു. മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ പാമ്പുകളെപ്പോലെ വളയുന്ന ചിഹ്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ഒരു തേഞ്ഞ തുകൽ പുസ്തകം അദ്ദേഹം മേശയിലേക്ക് തള്ളി.  "ഇത് ലിബർ ടെനെബ്രിസ് ആണ്,"  അദ്ദേഹം തന്റെ ശബ്ദത്തിൽ താഴ്ത്തിയും അളന്നും പറഞ്ഞു.  "നമ്മുടെ സഭയുടെ തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരു പുരാതന ഗ്രന്ഥം. " വെളിച്ചത്തിനും ഇരുട്ടിനും ഇടയിലുള്ള പോരാട്ടത്തെക്കുറിച്ചും നിഴലുകളെ അകറ്റാനുള്ള ആചാരങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഇത് സംസാരിക്കുന്നു."  ഞാൻ പുസ്തകം തുറക്കുമ്പോൾ, പേജുകൾ പ്രായത്തിനനുസരിച്ച് സീൽക്കാരങ്ങൾ പൊഴിച്ചു., ഒരു മങ്ങിയ സുഗന്ധം എന്റെ നാസാരന്ധ്രത്തിലേക്ക് തീക്ഷണതയോടെ നൂഴ്ന്ന് കയറി. എനിക്ക് തല കറങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി....

എന്റെ നെറ്റിയിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ചാരം ഒരു ശാപം പോലെ തോന്നി, എന്റെ മരണത്തെയും ഉള്ളിൽ പതിയിരിക്കുന്ന ഇരുട്ടിനെയും കുറിച്ചുള്ള നിരന്തരമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ. പള്ളിയുടെ ഇടനാഴിയിൽ തണുപ്പിൽ കുതിർന്ന് ഞാൻ നിന്നു, പഴയ സ്തുതിഗീതങ്ങളുടെ നനഞ്ഞ ആവരണം പോലെ  പഴകിയ വായുവിന്റെ ഗന്ധം എന്നിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. ഫാദർ ഏലിയയുടെ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസ്സിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു:  " നീ പൊടിയാണെന്ന് ഓർക്കുക, പൊടിയിലേക്ക് മടങ്ങും." ഞാൻ ശാന്തമായ പ്രഭാത വായുവിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങിയപ്പോൾ , മരങ്ങൾ എന്റെ മേൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നതായി തോന്നി, അവയുടെ നഗ്നമായ ശാഖകൾ ആകാശത്തേക്ക് നീളുന്ന അസ്ഥികൂടങ്ങൾ പോലെയായിരുന്നു. എപ്പോഴും ആശ്വാസത്തിന്റെ സ്ഥലമായിരുന്ന കാട് ഇപ്പോൾ അടിച്ചമർത്തലായി തോന്നി, അതിന്റെ നിഴലുകൾ എനിക്ക് നേരിടാൻ കഴിയാത്ത രഹസ്യങ്ങൾ പോലെ മുഴച്ചു നിന്നു . ഞാൻ എന്റെ വേഗത വർദ്ധിപ്പിച്ചു, ഒരു തണ്ടിന്റെ നേർത്ത ഞരക്കങ്ങൾ പോലെ ശൂന്യതയുടെ മറവുകളിൽ ഒളിച്ചു വരുന്ന ഇലകളുടെ മർമരങ്ങൾ പോലെ ഓരോ നിമിഷവും എന്റെ ഹൃദയം മിടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു . കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് തന്നെ ദർശനങ്ങൾ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. ഞാൻ അവയെ ഓർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമ...

  സങ്കടങ്ങൾക്ക് എന്ത് ടൈറ്റിൽ?  കോളേജിൽ നിന്നും തിരികെ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഞാൻ അഭിജിത്തിനോട് പറഞ്ഞിരുന്നു ; 'നമുക്ക് പള്ളിയിലൊന്ന് കയറിയിട്ട് പോയാലോ?' 'മം' അവനൊന്ന് മൂളി. ബസ്സികുടിക്കുമ്പോൾ ഓരോ ചിന്തകളായിരുന്നു. എത്രയൊക്കെ പുറം കാഴ്‌ചകളിൽ അഭയം തേടാൻ ശ്രമിച്ചാലും ഓർമ്മകളുടെ നെടുനീളൻ ചുരുളുകൾ മനസ്സിനെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കും. ചെകിള വിടർത്തി പിടയുന്ന ചെറു മത്സ്യത്തെപ്പോലെ ഹൃദയം പെരുമ്പറ മുഴക്കിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. വേദനയുടെ ആക്കം കൂടിയപ്പോൾ മിഴികളിൽ നനവ് പടരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആരെങ്കിലും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോയെന്ന് ഒന്ന് ചുഴിഞ്ഞു നോക്കി. ചെറിയൊരു കുളിർക്കാറ്റ് മിഴികൾക്ക് ചുറ്റും പടർന്ന നനവിനെ അപ്പാടെ തുടച്ചു മാറ്റി.  ചെറുമുകുളങ്ങൾ പൊട്ടിക്കിളിർക്കുന്ന പോലെ ചിന്തകൾ പിന്നെയും നൂഴ്ന്ന് പൊന്തി വന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു.  മുൻവിധിയാതൊന്നുമെയില്ലാതെ എന്നെ ആര് കേൾക്കാനാണ്? അവരെന്താവും ചിന്തിക്കുക? ഞാനൊരു ദുർബലനാണോ? ഞാനൊരു അന്തർമുഖനായത് എന്റെ കുറ്റമാണോ?  ബസ്സ്‌ ഓരോ സ്റ്റോപ്പ്‌ കഴിയുന്തോറും ഞാൻ ചിന്തകളുടെ ചുരവും കയറിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. 'എടാ സ്റ്റോപ്പ്‌ എത്തി ' അഭിജിത്തിന്റെ പി...

ശിവരാജന് രോഗം മൂർച്ഛിച്ചിരുന്നു. ന്യുമോണിയയാണ്. പിടിച്ച പിടി നെറുകം തലയ്ക്കു തന്നെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.  ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് രാജി വരുമ്പോൾ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. നെഞ്ചിലൊരാന്തലുമായി രാജി ബ്രദർ ഗ്രിഗറിയുടെ അടുത്തേക്കൊടി. സന്ധ്യാ പ്രാർഥനയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കത്തിലായിരുന്നു അയാൾ. പരിഭ്രാന്തിയും ഏങ്ങലും കൂടിക്കലർന്ന സ്വരത്തിൽ രാജി  പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. 

കാണെ കാണെ  ... കേരളഭൂമി പത്രത്തിന്റെ സീനിയർ എഡിറ്റർ പോസ്റ്റിലേക്ക് സ്ഥാനക്കയറ്റം കിട്ടിയതിൽ പിന്നെയാണ് അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ താളക്രമം മറ്റൊരു ദിശയിലേക്ക് മാറി സഞ്ചരിച്ചത് . ഒന്നിനു പിറകെ മറ്റൊന്ന് എന്നവിധം സമസ്യകൾ വന്നുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു . ഒഴിവു സമയം തിരിച്ചു കിട്ടാനാകാത്തവിധം ഭൂതകാലത്തിന്റെ അടരുകളിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി. ഏകാന്തതയുടെ നനുത്ത നിമിഷങ്ങളിൽ കാലിടറാതിരിക്കാൻ കൈമുതലാക്കിയ  വായനയ്ക്ക് കൈമോശം വന്നു. ചില്ലരമാലകൂട്ടിനുള്ളിൽ ഒരായിരം ആത്മാക്കൾ ശ്വാസം മുട്ടി പിടഞ്ഞു . പരമമായ മോക്ഷം അവരും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുവോ ? . ഓഫീസിൽ നിന്ന് റൂമിലർത്തിയാൽ ഒരു കോഫി പതിവായിരുന്നു . ആവിപാറുന്ന ചൂട് കോഫി ചുണ്ടോട് ചേർത്ത് ഒരിറക്ക് കുടിക്കുമ്പോൾ മൂക്കിലേക്ക് തുളച്ചു കയറുന്ന കാപ്പിപ്പൊടിയുടെ മാദക ഗന്ധം തലച്ചോറിനെ ഉന്മത്തനാക്കിയിരുന്നു . എന്നാൽ ഇപ്പോഴോ കണ്ടാൽ പച്ചവെള്ളവും സുതാര്യവുമായ വോഡ്ക ശരീരമാസകലം ലഹരി പിടിപ്പിക്കുന്നു . ഇടയ്ക്കിടെ കാൽ വഴുതുന്നു തെന്നിത്തെറിച്ചു പോകുന്നു ഒരിക്കലും പിടിതരാത്ത ജീവിതത്തെപ്പോലെ . ആർക്കറിയാം  ? ജോലിഭാരം കൂടിയപ്പോഴാണ് ഒരു അസിസ്റ്റൻഡ് തസ്തിക സൃഷ്ടിച്ചാലോ എന്ന...

ജെസീക്കയുടെ ദിനവൃത്താന്തം  ജെസീക്കാ ... നീ ഇതുവരെ എഴുന്നേറ്റില്ലേ ... എനിക്ക് പോകാൻ ടൈമാകുന്നു . ഞാൻ പറയുന്നത് വല്ലോം നീ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ ? മമ്മ നിന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട് . ഒന്നെഴുന്നേൽക്കെന്റെ കൊച്ചേ ... പതിവ് പോലെ തന്നെ ആലീസ് അലാറമെന്നോണം ഒച്ചയെടുക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. നേരം പുലർന്ന് ഒരുപാട് നേരമായിട്ടും ഉറക്കത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിൽ മയങ്ങികിടക്കുകയായിരുന്നു ജെസീക്ക . ചില്ലുജാലകങ്ങളെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് സൂര്യരശ്മികൾ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കടന്നു കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു . മുറിയിലാകെ വെളിച്ചത്തിന്റെ പുത്തൻ പ്രഭാവലയം പരന്നതും ജെസീക്കയുടെ ഉറക്കം ഞെട്ടി . മിഴികൾ പതിയെ തുറന്നുകൊണ്ട് അവൾ ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു. സ്‌ഥായിഭാവമെന്നോണം അവളുടെ മുഖത്തു ചെറുപുഞ്ചിരി വിടർന്നു. ഒരല്പം മടിയോടെയാണെങ്കിലും ജെസീക്ക മെല്ലെ കിടക്കയിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു . ഇനിയെങ്കിലും എനിക്കൊരല്പം വിശ്രമം അനുവദിക്കൂ എന്ന ദയ ദാക്ഷണ്യം ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് വട്ടം ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു സീലിങ്‌ ഫാൻ . ജെസീക്കയുടെ വിരലുകൾ മെല്ലെ സ്വിച്ച് ബോർഡിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. ഫാൻ ഓഫ് ചെയ്തതും ചുവരിൽ ആടിയുലഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന കലണ്ടറിന്റെ താളുകൾ മെല്ലെ നിദ്ര...

  I am here... ഞാനിവിടുണ്ട് മനസ്സിൽ കുടിയേറിയിരിക്കുന്ന ചിലചോദ്യങ്ങൾക്ക് സ്വയം ഉത്തരം കണ്ടെത്തുക എന്നതാണ് ഈ കുത്തിക്കുറിക്കുന്നതിലെ ഉദ്ദേശ്യം . തകൃതിയായി തന്നെ ചിന്തകളുടെ കൂട്ടിക്കിഴിക്കലുകൾ മസ്തിഷ്കത്തിൽ അരങ്ങേറുന്നുണ്ടെങ്കിലും സുതാര്യമാംവിധമൊരുത്തരം ഈ നിമിഷമിതുവരെയും ലഭ്യമായിട്ടില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം .ഇത്തരമൊരു സമസ്യ ചിലപ്പോഴൊക്കെ എന്നെ പിടികൂടാറുണ്ടെങ്കിലും ,അതിൽനിന്നൊക്കെ വളരെ വിദക്തമായി യാഥാർഥ്യങ്ങളുടടെ ഭൂമികയിലേക്ക് തിരികെ വരാൻ കഴിയുമായിരുന്നു . മനസ്സ് കലുഷിതമാംവിധം ഇത്തരൊമൊരു സമസ്യ എന്നെ പിടികൂടിയത് കുറച്ചൊന്നുമല്ല അസ്വസ്ഥതപ്പെടുത്തുന്നത് . സാഹിത്യത്തിന്റെ അതിപ്രസരം കുറച്ചധികം മുഴച്ചുനിൽക്കുന്നതായി നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ ? ഇത്തരമൊരു അവസരത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചില്ലങ്കിലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ ... ചെറിയൊരു മുഖവുര ആവശ്യമാണെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ടാണ് മുകളിൽ അപ്രകാരം എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ചത് . ഞാൻ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു , പ്രാചീന കാലം മുതൽക്കേ മനുഷ്യനെ സദാ പിന്തുടരുന്ന ദുഃഖത്തെക്കുറിച്ച്. കാലം എത്ര തന്നെ പുരോഗമിച്ചാലും ഈയൊരു സംഗതിക്കുമുന്നിൽ മനുഷ്യനെന്തേ മുട്ടുകുത്തിപ്പോകുന്നു , നിഷ്‌കളങ്കമാ...

 ഗൗരി എന്ന ചെറുകഥ ടി . പത്മനാഭന്റെ 'ഗൗരി ' എന്ന പുസ്തകമുണ്ട് . ചെറുകഥകളുടെ സമാഹാരമാണ് . കഥയ്ക്കുള്ള ആദ്യത്തെ കേന്ദ്രസാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡിനർഹമായ മലയാള കൃതി . ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് ഞാൻ പറയട്ടെ , ഞാനീ എഴുതുന്നത് ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ആസ്വാധക്കുറിപ്പായിരിക്കും എന്നല്ലേ ... എന്നാൽ അല്ല , കാരണം ഞാനീ പുസ്തകം നാളിതുവരെ വായിച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ് യാഥാർഥ്യം . പ്യൂപ്പയ്ക്കുള്ളിലെ കുഞ്ഞു ശലഭപ്പുഴുവിനെപ്പോലെ , 'ഗൗരി 'എന്റെ ആമസോൺ കാർട്ടിൽ വിശ്രമിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് നാളുകൾ ഏറെയായി എന്നത് മറ്റൊരു നഗ്നസത്യം . ഈ ആമുഖം എന്തിനാണെന്നുവെച്ചാൽ മുൻവിധികൾ ഒന്നുമേ ഇല്ലാതെ തന്നെ ഞാൻ കോറിയിടുന്ന കാര്യങ്ങളെ സമീപിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് . ഇത് എന്റെതന്നെയൊരു മിഥ്യാധാരണയാണെന്നതാണ് മറ്റൊരു വസ്തുത . എന്റെ വിശ്വാസം . ആഹ് വലിയ ഏച്ചുകെട്ടലോ നെടുനീളൻ ഡയലോഗോ ഒന്നും ഇല്ലാതെ തന്നെ നമുക്ക് കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം . ഇപ്പോൾ തന്നെ നിങ്ങളുടെ ക്ഷമ നശിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് സമയം ഏതാണ്ട് ഒരുപാടായെന്നറിയാം . എന്നാൽ ഒന്ന് ക്ഷമിച്ചേ പറ്റൂ ... അല്ല പിന്നേ ... 'ഗൗരി ' എന്ന സുഹൃത്തിനെക്കുറിച്ചാണ് , 'സുഹൃത്ത...

ഇനി ഞാൻ എന്നെ സ്നേഹിക്കട്ടെ മുഖവുരയൊന്നും ഇല്ലാതെ തന്നെ കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കട്ടെ. പറഞ്ഞു വരുന്നത് സെൽഫ് ലവ്നെ കുറിച്ചാണ്. 'Self love' നമ്മൾ എത്രയോ തവണ ഈ ഒരു വാക്ക് കേട്ടിരിക്കുന്നു. സംഗതി ശരിയാണ് ഒരുപാട് തവണ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. കേട്ടെന്ന് കരുതി ഈ ഒരു കാര്യത്തേക്കുറിച്ച്  ഗൗരവമായി ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഇപ്പോൾ മനസ്സിൽ ചിന്തകളുടെ കുഞ്ഞു ഭ്രൂണങ്ങൾ ചെറുതായെങ്കിലും നാമ്പിട്ടെന്നു കരുതുന്നു. ഒരുപാടങ്ങ് ചിന്തിച്ചു ചിന്തകളുടെ ചുരം കയറാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. മനസ്സ് കലുഷിതമാക്കേണ്ട അത്ര തന്നെ. തത്കാലം ചിന്തകൾക്കിവിടെ ഒരു ഫുൾസ്റ്റോപ്പിടാം. നമ്മുടെ തന്നെ abnormality യെ കുറിച്ച് എപ്പോഴെങ്കിലും ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഇടയ്ക്കൊക്കെ ആലോചിക്കുന്നത് നല്ലതാണ് കേട്ടോ... നമ്മൾ നമ്മളെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടാകും? എത്രത്തോളം പരിഗണിച്ചിട്ടുണ്ടാകും? നീ അടിപൊളിയാണല്ലോ... നിന്റെ ചിരി നല്ല ഭംഗിയാണല്ലോ... നീ ഇന്നൊരുപാട് സന്തോഷവാനാണല്ലോ...  സ്വയം ചോദിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ?  നമുക്ക് നമ്മളെ തന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത, പരിഗണിക്കാൻ കഴിയാത്ത കഴിവില്ലായ്‌മ തന്നെയാണ് നമ്മുടെ abnormality .  നമുക്ക്   നമ...

ഇന്നലെ ! ജീവിച്ച നിമിഷങ്ങളിൽ ഹൃദയത്തെ പ്രതിഷ്ഠിച്ച് തിരികെ മടങ്ങുമ്പോൾ സന്തോഷത്തിന്റെയും നിരാശയുടെയും അദൃശ്യമായൊരാവരണം ഞങ്ങളെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു ശകടത്തിലേക്ക് ചേക്കേറുമ്പോൾ നോട്ടമത്രയും ഒരു ഹൃദയത്തിലേക്കായിരുന്നു യാന്ത്രികമായി കൈകൾ തലയാട്ടി ചുണ്ടിന്റെ ഒരു കോണിൽ നനുത്ത പുഞ്ചിരി വിടർന്നു കനപ്പ് നിറഞ്ഞ മേഘപാളികൾക്കിടയിൽ സൂര്യന്റെ താപകണങ്ങൾ പടർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു എവിടെ നിന്നോ വന്നൊരു ശീതക്കാറ്റ് മുടിയിഴകളെ തലോടി കടന്നു പോയി തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ദൂരം കൂടിക്കൂടി വന്നു തിരിച്ചു കിട്ടാനാകാത്ത വിധം ഛായാപടത്തിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്രയായിരുന്നു ഇന്നലെ!  

 ആ ഒരാൾ ... ഒരാളാൽ മാത്രം ഒറ്റപ്പെടുകയെന്നത് കുടുസ്സ് തുറങ്കിൽ അടയ്ക്കപ്പെട്ട കുറ്റവാളിയെപ്പോലെയാണ് ഉള്ളടരുകളിലേക്ക് അത്രമേൽ ആഴത്തിലാണ് ശൂന്യത നൂഴ്ന്നിറങ്ങുന്നത് ഓർമ്മകളുടെ ബിന്ദുക്കൾ നമ്മിൽ ചോര കിനിയിക്കുന്നത് നിഗൂഢമായ സ്നേഹത്തിന്റെ വർണ്ണച്ചെപ്പ് എറിഞ്ഞുടച്ചു കൊണ്ടാണ് മിഴികളിൽ ജലരാശി പടവുകളേറി വരുന്നത് മൗനത്തിൻ വാഴ്ത്തലപ്പേന്തിയാണ്...

  സ്നേഹത്തിൽ തോറ്റ് പോയവരെ ഓർത്തെടുക്കാം ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യരേറ്റവും ഭയപ്പെടുന്നത് എന്താവും എന്ന് എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ ? മനുഷ്യനെ ഇഞ്ചിഞ്ചായി കൊന്നുകളയുവാൻ ഇതിലും ലളിതമായൊരു ഉപാധിയുണ്ടോ എന്ന് തന്നെ സംശയമാണ്. പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ അവഗണന സ്നേഹത്തിൽ അഭയം തേടിയ നമ്മൾ സ്നേഹത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള അഭയാർത്ഥിയായി മാറുന്നത് എത്ര പെട്ടന്നാണ് ; വിഷാദം നിറഞ്ഞ വീഞ്ഞ് കോപ്പ പോലെ. പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ മടുപ്പിന്റെ ഭ്രൂണം വളരുകയും സ്നേഹത്തിന്റെ ഇലച്ചാർത്തുകൾ പട്ട്പോവുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ഉൾക്കാഴ്ചകളിൽ നിന്ന് പോലും നമ്മൾ മായ്ഞ്ഞു പോകുന്നു. സ്നേഹത്തിൽ അവനവനായി ആവിഷ്കരിക്കാൻ കഴിയാതെ വരുന്നത് കൊണ്ടോ, നമ്മളിലേക്ക് തിരികെ വരാനുള്ള വേരുകൾ അടർന്നു പോകുന്നത് കൊണ്ടോ, അതുമല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിൽ തുടരാനുള്ള കാരണങ്ങൾ ഇനിയുമില്ലെന്ന ചിന്തയാകണം, പലരും തുന്നിപ്പിടിപ്പിച്ച ചമയങ്ങളഴിച്ചു മാറ്റി ഒന്നുമേ മൊഴിയാതെ നമ്മിൽ നിന്നിറങ്ങി ഒരുപോക്ക് പോകുന്നത്. പലരും കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാവും സ്നേഹത്തോടെയുള്ള പിൻവിളികൾക്കായി. ഇടയ്ക്കിടെ ഞെട്ടലോടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നുണ്ടാവും ആ സ്നേഹം തോളിൽ വന്ന് കയ്യിടുന്നുണ്...

  മഞ്ഞു തുള്ളി 🖤 സ്നേഹത്തിന്റെ പാദമുദ്രകളെ അലകൾ മായ്ക്കാതെ ചിപ്പിക്കുള്ളിൽ കാത്ത് സൂക്ഷിക്കുന്നത് എന്ത് കൊണ്ടാവും ? തീർച്ചയായും സ്നേഹം പുനരർപ്പിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു സംഗതിയാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് തന്നെയാകണം. അല്ലെങ്കിൽ ക്ലാവ് പിടിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. നമുക്കൊക്കെ സ്നേഹത്തിന്റെ അഞ്ചലോട്ടക്കാരനാകുവാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്നാണ്. പ്രിയ സുഹൃത്തുമായുള്ള കൊച്ചുവർത്തമാനങ്ങൾക്കിടയിൽ കേൾക്കാനിടയായ ആ സ്നേഹാനുഭവത്തെ ഞാൻ ഓർത്തെടുക്കുകയാണ്. "ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോകുന്ന എത്രയോ മനുഷ്യർ നമുക്ക് ചുറ്റുമുണ്ട്. ആ മനുഷ്യരൊക്കെ എത്ര നിസ്സഹായരാണ്. കോഫി ഹൗസിന് മുന്നിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് ചുറ്റുപാടും കണ്ണോടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അമ്മൂമ്മ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത് സ്നേഹത്താൽ നിറഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരിയാകാം. ആ അമ്മൂമ്മയുടെ ഉള്ളറിയാൻ കഴിഞ്ഞത് കൊണ്ടാവാം സ്നേഹം നിറച്ചൊരു പൊതി കൈക്കുളിലേക്ക് വയ്ക്കുവാൻ സുഹൃത്തിനായതും. അമ്മൂമ്മ ഒരു സ്നേഹ ഭിക്ഷുവായിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹമൊക്കെ കടന്ന് വരുന്നത് ചിലപ്പോൾ ഈ വഴിയാകണം. പുറം ചട്ടയിലല്ല ; ആന്തരിക പരിണാമമാണ് പ്രധാനം. ചെറിയ കൗതുകങ്ങളിൽ പെട്ട് പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ സ്നേഹാനുഭവങ്ങളുടെ കാഴ്ചയിൽ നിന്നും തെല്ല...

  ചേർത്ത് പിടിച്ചാൽ ❤ ഇമോഷണൽ ഇൻസെക്യൂരിറ്റി അനുഭവിക്കുന്ന നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ എങ്ങനെയാണൊന്ന് സാന്ത്വനിപ്പിക്കുക എന്ന് ഒരുപാട് നാളുകളായി ചിന്തിച്ചു വലഞ്ഞ ഒരു സംഗതിയാണ്. അതിനെ കുറിച്ചുള്ള വിചാരങ്ങൾ ചിലപ്പോഴൊക്കെ കാട് കയറി എങ്ങോട്ടെങ്കിലും നീളും. മായിക ലോകത്ത് നിന്ന് തിരികെ റിയാലിറ്റിയുടെ ചതുപ്പിലേക്ക് വരുമ്പോഴേക്കും ഈ വിചാരങ്ങളൊക്കെ പടം പൊഴിച്ചു കളയുന്നത് പോലെ പൊഴിച്ചു കളഞ്ഞിട്ടുമുണ്ടാകും. ഒരുപാട് വിഷമിച്ചിരിക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവരെ എങ്ങനെയാണ് വിശാദത്തിന്റെ കയത്തിൽ നിന്നും കരകയറ്റുക. സ്നേഹിതരുടെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു മാറ്റം ഉണ്ടായാൽ തന്നെ നമ്മളൊരു മഹാ ആധിക്ക് കീഴ്പ്പെട്ടത് പോലെയാണ്. 'നീ ഓക്കേ ആണോ ' എന്നൊരു ചോദ്യം അവർ നമ്മളിൽ നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടാവാം. ഹൃദയം കൊണ്ട് കേൾക്കുന്നവർക്ക് മൗനമായുള്ള ആ മുറവിളി കേട്ടുവെന്ന് വരാം. കേൾക്കട്ടെ ഹൃദയം കൊണ്ട് തന്നെ. 'ഏയ് എനിക്കൊന്നുമില്ല ' ഒരുപാട് നിഗൂഢതകൾ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടുള്ള ഒരു വാക്കാണ്. എത്രയോ തവണ നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവർ നമ്മളോട് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. ഒരു ചേർത്ത് പിടിക്കൽ എല്ലാവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്. അത് അവർക്കൊരു സുരക...

  Love Just Happen ! സ്നേഹത്തെ പരിചിന്തനത്തിന് വിധേയമാക്കിയിട്ടുണ്ടോ? അനുഭൂതിദായകമായ എന്തോ അതിലൊളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നാറില്ലേ... സ്നേഹം സംഭവിക്കുന്നു ! സ്നേഹം ! മനോഹരമായത്, എത്ര തന്നെ നിർവചിച്ചാലും മതിയാകാത്തത്, മടുക്കാത്തത്, വേണ്ടുവോളം കിട്ടിയാലും മുഴുക്കാത്തത്, വ്യാഖ്യാനതീതമായത്, അമൂർത്തമായത് അങ്ങനെ നീണ്ടു നീണ്ട് പോവുകയാണ് സ്നേഹത്തിന്റെ പടർപ്പുകൾ. എപ്പോഴെങ്കിലും സ്നേഹമെന്ന സംഗതിയെ, സ്നേഹാനുഭവങ്ങളെ ഒന്ന് പുനഃ പരിശോധിക്കണമെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ? സ്വയമൊന്ന് അപഗ്രഥിക്കാനും അപ്ഗ്രേഡ് ചെയ്യാനും തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ? എന്ത് തന്നെ ആയാലും ഒന്ന് ഇഴകീറി പരിശോധിക്കേണ്ട ഒന്ന് തന്നെയാണിത്. ഒരു ഫോറെൻസിക് സർജൻ മാതിരി ഭൂതക്കണ്ണാടിയുമായി വലിയൊരു സാഹസത്തിന് മുതിരുന്നത് പോലെയാണ് ഈ സ്നേഹാനുഭവങ്ങളുടെ, സ്നേഹത്തിന്റെ പുനഃ പരിശോധന. തീർച്ചയായും ഉത്തരവാദിത്തം ഏറെയുണ്ട്. മുറിവുകളും പോറലുകളും ഒന്നും ഏൽക്കാതെ ലക്ഷ്യസ്‌ഥാനത്ത്‌ എത്തുക എന്നത് കീറാമുട്ടി തന്നെയാണ്. പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ സ്നേഹം എപ്പോഴും ഉച്ചത്തിലുള്ളതല്ല. നമ്മുടെ ചെവിക്ക് കേൾക്കാൻ സാധിക്കാത്ത വിധത്തിൽ, ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ പ്രിയപ്...